Μήπως πέφτεις στην παγίδα της σύγκρισης;

News
The following two tabs change content below.
Ξένια Κούρτογλου

Ξένια Κούρτογλου

Ιδρύτρια Focus Bari, e-satisfaction, I for U, The Next U Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεύτρια, Σύμβουλος Προσωπικής & Επιχειρηματικής Ανάπτυξης, Συγγραφέας

Κάθε βράδυ στον αναλογισμό μου ακολουθώ μια διαδικασία που με βοηθά πολύ:  φέρνω την ημέρα στο μυαλό μου και απομονώνω τις «σκηνές-στιγμές» που με εντυπωσίασαν και μου «έμειναν» είτε θετικά, είτε αρνητικά, και μέσα από τις ερωτήσεις που ξεκινούν τον εσωτερικό διάλογο, βρίσκω ευκαιρίες να με μαθαίνω!  Κι όσο με μαθαίνω, τόσο περισσότερο με αποδέχομαι, κι όσο με αποδέχομαι, τόσο περισσότερο μπορώ να με αλλάξω… αν θέλω!  Πιο πρακτικά : ξεκινάω από την διερεύνηση του τι μου «έμεινε», τι μου εντυπώθηκε από τις εμπειρίες της ημέρας, είτε ήταν κάτι που με ευχαρίστησε και νοιώθω ευγνώμων, είτε ήταν κάτι που με πείραξε.  Και σαν άνθρωπος, συνήθως «κολλάω» περισσότερο σ’ αυτά που με πείραξαν, που με στενοχώρησαν, γιατί αυτά είναι οι μεγαλύτεροι δάσκαλοί μου, που μπορούν να με βοηθήσουν να μάθω ακόμα περισσότερο τον εαυτό μου.  Αφού εντοπίσω λοιπόν, τι με πείραξε μέσα στη μέρα, προχωράω στο γιατί με πείραξε, ποιο συναίσθημα μου δημιούργησε, ποια πεποίθησή μου κρύβεται πίσω από αυτό το συναίσθημα και αναρωτιέμαι αν αυτή η πεποίθηση αξίζει να μου ανήκει στο «εδώ και τώρα» ή μήπως είναι καιρός να την απελευθερώσω γιατί απλά δεν με εξυπηρετεί πια.  Συχνά, μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία συνειδητοποιώ πως για τους περισσότερους αρνητικούς χαρακτηρισμούς που αποδίδω στον εαυτό μου, υπεύθυνη είναι η σύγκριση που κάνω εσωτερικά, καθώς συγκρίνομαι:

  • Με κάποιον που πέτυχε κάτι που θέλω και δεν έχω πετύχει ακόμα, και η σκέψη αυτή με κάνει να νιώθω αποτυχημένη
  • Με κάποιον που γεννήθηκε με κάποια προσόντα που εγώ θεωρώ ότι η φύση μου στέρησε, και η σκέψη αυτή με κάνει να νιώθω λιγότερη
  • Με κάποιον που η τύχη/καταστάσεις του έφεραν εκείνα που θα ήθελα και εγώ να μου φέρουν, και η σκέψη αυτή με κάνει να νιώθω αδικημένη

Και καθώς «πέφτω μέσα στην παγίδα της σύγκρισης», συνειδητοποιώ πως είναι μια από τις πιο άχρηστες και περιττές διεργασίες που κάνει ο εσωτερικός μου κόσμος, κάτι που αυτοματοποιημένα έκανα για χρόνια (και συνειδητοποιώ πως κάνω και στο σήμερα κάποιες φορές), και το αναλύω ακόμα περισσότερο. Πίσω από αυτό το πρώτο βήμα σύγκρισης, καταλαβαίνω πως βρίσκονται ακόμα πιο βαθειά θεμέλια αυτοαπόρριψης, όπως «πρότυπα και πρέπει» που «κόλλησαν» στο παιδικό μυαλό μου και που τα κουβαλάω ακόμα ως «μέτρα σύγκρισης», ή κατάλοιπα από παιδικές εμπειρίες και πληγές που άφησαν κι εκείνα τα σημάδια τους, οξύνοντας την διεργασία της σύγκρισης.

Όμως,  η σύγκριση με τους άλλους ή με κάποια «ουτοπικά πρότυπα» είναι εν τέλει μια διεργασία που μόνο σε «λάθος» μονοπάτια οδηγεί… γιατί απλά, θα έχει ως αποτέλεσμα την απόρριψη κάποιου: είτε του εαυτού μας αν είναι εκείνος που χάνει μέσα από αυτή τη σύγκριση,  είτε κάποιου άλλου, αν θεωρούμε τον άλλον «λιγότερο/χειρότερο/κατώτερο» από εμάς (γιατί—ας το ομολογήσουμε—το κάνουμε και αυτό όταν εκδηλώνεται ο νάρκισσος μέσα μας).

Όμως, αν το σκεφτούμε πιο διευρυμένα, ένας ακόμα λόγος που η σύγκριση είναι μια περιττή διεργασία, είναι πολύ απλά γιατί  ο καθένας μας είναι μια μοναδικότητα, ένα μοναδικό σύμπλεγμα υλενέργειας (ύλης και ενέργειας): ο κάθε άνθρωπος στον πλανήτη έχει ένα μοναδικό δακτυλικό αποτύπωμα, άρα είναι μια μοναδικότητα, οπότε κάθε σύγκριση με άλλους ανθρώπους περιττεύει, γιατί πολύ απλά είναι άτοπη!  Μ’ αρέσει να φαντάζομαι την ανθρωπότητα σαν ένα ατέλειωτο λιβάδι από μαργαρίτες:  ούτε μία δεν είναι ίδια με την άλλη, ούτε μία!  Κι όμως είναι όλες όμορφες και το κυριότερο:  καμία δεν συγκρίνεται με την άλλη!

Πέρα όμως από την σύγκριση με τους άλλους, υπάρχει μια σύγκριση που μας ωφελεί, και αυτή δεν είναι άλλη από την σύγκρισή μας με τον παλιότερο εαυτό μας, καθώς, σύμφωνα με τον Ernest Hemingway  «true noble is being superior than your former self.  Έμαθα λοιπόν και εγώ στο τέλος της κάθε μέρας να αξιολογώ διαφορετικά τον εαυτό μου, να αποφεύγω τη σύγκριση με τους άλλους όταν την συνειδητοποιώ, και να θέτω το ερώτημα:  «Απ’ όλα όσα συνέβηκαν σήμερα, τι με βοήθησε να γίνω καλύτερη από τον χθεσινό εαυτό μου;» και σίγουρα σε αυτή την ερώτηση οι απαντήσεις είναι πολύ πιο ουσιαστικές και χρήσιμες, και με βοηθούν καθημερινά να εξελίσσομαι στον καλύτερο, επόμενο εαυτό μου.  Προτείνω σε όλες και όλους να ξεκινήσετε να αποφεύγετε την σύγκριση με τους άλλους ή με τα παιδικά σας πρότυπα, υιοθετώντας μια νέα στάση ζωής μέσα από τις πιο κάτω θέσεις και ερωτήσεις:

#1. Όταν δείτε/μάθετε για την επιτυχία κάποιου άλλου σε κάτι που θέλετε και εσείς να πετύχετε, πείτε «Μπράβο: αφού μπορεί αυτός, μπορώ και εγώ, και πώς μπορώ κι εγώ να μάθω μέσα από αυτά που έκανε για να έχω αυτό το αποτέλεσμα;»

#2. Όταν συναντήσετε ή σκέφτεστε κάποιους ανθρώπους που γεννήθηκαν με κάποια  χαρίσματα που εσείς (θεωρείτε ότι) δεν έχετε, πείτε «Ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά μου που αγαπώ, για τα οποία είμαι πραγματικά ευγνώμων και δεν νιώθω την ανάγκη να μου αναγνωρίσει κανένας;»

#3. Όταν θεωρήσετε ότι κάποιος στην ζωή τα βρήκε όλα εύκολα, εστιάστε ακόμα περισσότερο στις προκλήσεις της δικής σας, αγκαλιάστε τις,  και πείτε «ευχαριστώ! Τι καινούργιες ικανότητες απέκτησα μέσα από την αντιμετώπιση αυτής της δυσκολίας;»  Γιατί στην ζωή δεν έχει σημασία πόσα περνάς, αλλά πόσα ξε-περνάς.

 

 

The following two tabs change content below.
Ξένια Κούρτογλου

Ξένια Κούρτογλου

Ιδρύτρια Focus Bari, e-satisfaction, I for U, The Next U Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεύτρια, Σύμβουλος Προσωπικής & Επιχειρηματικής Ανάπτυξης, Συγγραφέας
0
    0
    Your Cart
    Your cart is empty